Grjothovdtjønne og Tesse

Mellom Randsverk og Tesse er skogen idyll. Denne junidagen var lydbildet i skogen mellom anna fylt av småfuglane sin song, ein hakkespett i intenst arbeid, tre kvinender i roleg trafikk på tjønna, plaska frå vakande fisk, og ein lett nordavind som innimellom tok eit drag.

Det er lite vatn i Tesse nå, og i Kalven i sørenden av vatnet er det berre temperaturen i vatnet som tek bort tanken om strandidyll. Attende til tjønna blir det ei stund med knekkebrød, brie, te og kamera i lyngen. Ein liten kjøtmeis kjem flygande og set seg i treet rett over meg, tittar på meg, flyttar seg til ei anna grein og skakkar på hovudet medan han ser på meg, før han tek til vengjene. Eg er nokså sikker på at han lurte på kva dette var til besøk.

Stranda i Kalven, Grjothovda bak.

Solan nyt etterlengta timar i skogen.

Kvinanda lev gode junidagar.

Cupcake og haukugle

Cupcake på tur.

I lystig lag nedi Ottdalen vart eg konfrontert med manglande cupcake-vinkling på bloggen. Vel, saka er at eg har ikkje laga cupcakes (koppekaker?) nokon gong. Det sto imidlertid ikkje på engasjementet ved kjøkenbenken da Toro-pakka var opna og alle e-stoffa formeleg rann ned i bakebollen. Fine farger, enkle greier, og så fekk eg sanneleg bruk for denne kakesprøyta som ligg nedst i skuffen. Utsjåandemessig vart dei relativt langt unna bildet eg vart inspirert av på pakka. Men smaken levde opp til rosafarga, og det hadde vel vore rart noko anna, med ei innhaldsliste like omfangsrik som ein velete kakemage. Herregud og jøsse namn, som tre-åringen seier, dei var søte desse koppekakene. Vi hadde seig koppekakemasse frå tinningen til knehasene da pyntinga var ved ende.

Men. Dette er jo ikkje heilt meg. For å bøte på bakverket vart ei av koppekakene turmat. Sjå det vesle bildet. Det eignar seg ikkje veldig bra i stort format.

I skogen ein fin plass i Vågå, hekkar det eit haukugle-par. Kvitt andlet innramma med svart, og stripete bringe og lang stjert. Dei heldt auge med oss kvar vi enn gjekk. Etter å ha vore borte eit par minutt, kom den eine attende med fangst.

Ungane var runde å sjå til, åleine på kvar si grein, men neppe åleine likevel. Nokon ville vel sagt frå på sin måte om eg hadde kome for tett på, så eg trekte hetta over hovudet da eg sneik meg innpå den eine ungen. Fin og kort skogstur. Fuglelivet elles nå på vårparten er livleg, og det er ganske trivleg å berre liggje i lyngen å lytte.

Sørvestre Smørstabbtind

Klokka åtte på morgonen, presise avgarde, Fruktnøtt i sekken. Nede i bygda duskregna det denne morgonen, og værskiljet kom omlag i Lom. Vel oppe på Sognefjellet var det meste av tungt vær borte, og vi sto att med sol og høgtsvevande, kvite skyer. Vel parkert ved Krossbu sto valet mellom Store Smørstabbtind og Søre Smørstabbtindane. Valet falt på det siste. Dit er det sikkert ikkje så mange som går, tenkte eg. Og det var det verkeleg ikkje. I hvertfall ikkje den vegen vi tok avgarde.

I staden for å gå over Smørstabbreen gjekk vi vest og sør for breen. Ein nokså bra omveg, fint, men med ein del brattare terreng enn om vi hadde fulgt ruta over breen. Det var langt på dag, for ikkje å seia langt på ettermiddag, da vi endeleg sto på toppen av sørvestre Smørstabbtind (2045). Ein utruleg fin topp som mot nordaust stuper seg loddrett ned mot Smørstabbreen. Utsikta er upåklageleg frå her oppe. Sjølv om skodda tok oss nokre gonger i løpet av turen, var sikta klår det meste av dagen. Eg veit ikkje riktig kor langt vi såg, men blikket stoppa ved Falketind om lag rett sør. Eit tydeleg landemerke frå så mange plassar. Om vi berre hadde vore litt sprekare og litt raskare, eller litt smartare og starta turen over breen, og hadde hatt ei sjokolade til, hadde vi sikkert nådd oppom ein topp til. Men slik var det altså ikkje, og vi var eigentleg likeglade, for turen var skikkeleg fin likevel. Heimvegen gjekk lett nedover breen.

Ein laurdag med særs bra utsikt, vi fekk testa kor tøffe vi ikkje var, men kor tøffe vi likevel vart. Fint med skogstur altså, men jammen fint med topptur att også! I dag er det dagen derpå. Eg må berre innrømme det - eg vart litt sliten.

Det er vår i skogen også!

Eg er veldig klar over at fjellfolk flest svergar til høgfjellet, med vårsnøen, tindane og viddene nå når mai endeleg er her. Eller, fjesboka gjev i det minste inntrykk av det, der det flommar over av fjellbilde i kvite og blå fargetonar, med innslag av fargesterke fjellklede og skibreidder over normalen, eller kanskje er det nettopp desse breiddene som etter kvart er normalen.

Vel. Eg skulle gjerne vore der. I mellomtida vil eg berre gjera merksam på at det foregår ting nede i låglandet også, mest i den grøne og brune fargeskalaen. Liv og former breiar seg ut, kryp fram frå fjorårets lauv og strekkjer seg mot sola.

Her er nokre glimt frå april.

Grøn mose i granskog.

Mauren spring stivføtt og småkald rundt på maurtuva si.

Våren rullar seg ut...

...og somme er allereie sprunge ut.

Ettermiddagstur på silkeføre

Det er vårstemning innover skogen denne tysdag ettermiddagen. Snøen er djup, men skia søkk ikkje gjennom, og eg kan gå kvar eg vil gjennom skogen.

Spor etter hare, spor etter rev, nokre gonger i den same leia, den eine fyrst, den andre etter. Eit viftemønster syner kvar skogsfuglen har landa og trakka bort til matfatet inne i kjerret, eller kanskje har den letta etter allereie å ha ete, eg hugsa vel ikkje å sjå etter kva veg spora gjekk. Djupe hol i snøen syner korleis elgen har vandra frå tre til tre.

Innimellom opnar skogen seg for myrdrag, opne sletter med spreidde furuer. Her har sola overtaket, ikkje som inne i skogen, der solljoset lyt veksle med skuggane.

Skia glir lett gjennom skogen, og føret og marssola gjev ein denne følelsen av at ein kan gå kor langt det skal vera. Men det skal eg ikkje, eg skal heim til kveldsstell og legging av ungar, men fyrst skal eg gå eit lite stykke til, berre eit lite stykke, før eg snur.

Vinterstorm

Skogen borti fjellet var fin i dag, med lassevis av laus snø og snøføyke. Mogleg Arne Garborg syner ei svartmåling av livet i Vinterstorm, men diktet er nå litt artig likevel, og nokon gonger er nå dagane slike - at vinterstormen berre kan fara avgarde med alt som ikkje er så greitt!

Vinterstorm

Å lat det bure, å lat det braka;
lat huset riste og tufti skaka!
Lat brotne allting som brotne kann!
Der døyver tankane litegrand.

Um stormen tok både hus og hytte, -
der var eit bil då eg mindre sytte.
Um jordi gav seg i djupe grunn, -
då fekk eg gløyme ei liti stund.

Um sky datt ned som på himlen flakkar, -
um havet braut yvi alle bakkar,
ja, um all verdi seg søkkte ned, -
so var det slutt og so vart det fred.

Vestaværet har banka snøen fast på trestammene.

Skogsturar, Randsverk

Desember, korte dagar. Gullrosa ljos frå sola som speglar seg i skyene. Dei korte skogsturane med bålfyring gjer seg godt i desember. Det er lite synleg liv i skogen. I det minste dersom ein kjem trommande med to høgrøsta småungar i følgjet. Men spor er det mykje av. Ekorn, elg. Det er mest det det går i. Og raudskjora som flyg anten stilt frå tre til tre kring bålplassen, eller som lagar eit svare leven når ho hissar seg opp. Snøen er djup i skogen denne desember-månaden, djup og laus.

Vesle julekvelden lot vi jul vera jul og køyrde til Randsverk. Eit lite bål, ein liten furuhaug med laussnø og jordbakke under - det var ein perfekt plass for herjing i snøen og graving etter skogen sine småtroll i hulene vi trur dei bur i nedi bakken. Eldstejenta diska opp med nista denne dagen - brødskiver med smør, stappa sirleg ned i matboksane. Pålegget sto vel att på kjøkenbenken. Nista smakte godt den - som den plar gjera når ein er ute! Ho er entusiastisk kring turlivet, og hadde sin fyrste telttur fem-seks veker gamal. Ofte tek ho initiativ til turar sjølv også, som den trivelege kveldsturen vi hadde tidlegare i haust. Blir spennande å sjå om veslepilten blir likeeins.

Glede og kos ved bålet. (Dei fantastisk gode luene er frå Mangesysleriet!)

Furutrea er stødige, trygge, fine. Lær ungane å halde rundt
eit tre dersom dei skulle bli borte frå deg i skogen,
i staden for at dei vandrar lenger og lenger unna på leit!

Liten turkar med stutte føt!

Skyene var kanta med rosa og gull vesle julekvelden.

Fjerde dag jul var min aleinedag i jula. Turen gjekk igjen til Randsverk. Solan trekte viljugt gjennom skogen, men er litt vel ivrig etter å markere, og har vanskar for å lære å ikkje gå seg fast med bandet rundt trestammene.

Eit godt bål kom i stand, jervenduken var med, lefse med sylte, te og sjokolade. Heilt stilt, berre dei litt harde snøkorna som fell mot sekk og duk var å høyre, heilt til raudskjora iltert og høglytt gjorde sitt inntog i tretoppane over oss. Tre snøskutarar i reinsgjetinga si teneste for forbi eit stykke unna. Eit par gode timar ved bålet vart det denne romjulsdagen.

Solan, ein kjekk ein, høyrer mykje sjølv når det høyrest stilt ut i skogen.

Ro framom bålet.

Rinda sildrar stilt under snøbrua.